ANTRYJ - PRZEDSIONEK DLA WSZYSTKICH, KTÓRZY CHCĄ POZNAĆ I POLUBIĆ GÓRNY ŚLĄSK

JÓZEF SKRZEK

W marcu 1971 roku doszło do zderzenia dwóch światów. Górniczą dzielnicę Siemianowic - Michałkowice odwiedził człowiek - legenda, dziennikarz z Wybrzeża legitymujący się kresowym pochodzeniem i stopniem oficera marynarki wojennej: Franciszek Walicki. Nie wiedziano jeszcze wtedy, że po dziesięcioleciach Walickiego nazywać będziemy ojcem chrzestnym polskiego rocka. Nie wiedziano także, że gospodarz zbudowanego w 1900 roku domu - Józef Skrzek zostanie ikoną polskiej muzyki. Skrzek zaprowadził Walickiego do piwnicy: tam obok sterty węgla i kotła centralnego ogrzewania ustawiona była perkusja.

Zespół zaczął grać, gość słuchał uważnie. Dziennikarz zapewne nie zdawał sobie sprawy, że pod tym samym dachem ćwierć wieku wcześniej odbywały się konspiracyjne spotkania z udziałem bohatera Górnego Śląska - również Józefa Skrzeka, który za działalność w ruchu oporu został przez hitlerowców powieszony w przeddzień Barbórki 1941 roku. Nie domyślał się, że ponad rok wcześniej z tego samego domu po raz ostatni wyszedł do pracy w kopalni ojciec Józefa Skrzeka, by z powodu rozszczelnionej maski zginąć podczas akcji ratowniczej pod ziemią.

Ale to właśnie Franciszkowi Walickiemu udało się znaleźć idealną metaforę wszystkiego tego, co młody Józef Skrzek robił będzie w przyszłości - prawdę zawarł w trzech słowach: Szukaj, Buduj, Burz. Józef Skrzek bowiem przez cały czas szukał. Nie tylko brzmień - fascynując się możliwościami elektroniki (gdy za pierwszego minimooga zapłacił 1500 dolarów - wówczas kwotę bajeczną - pytano go, czy nie lepiej zainwestować w restaurację). Nie tylko występując jako multiinstrumentalista i nie tylko poprzez koncerty w niecodziennych sceneriach planetarium, katedry czy wyrobisk dawnej kopalni srebra. Artysta budował - przechodząc drogę od grania z Tadeuszem Nalepą i Mirą Kubasińską w "Breakout", poprzez występy z Czesławem Niemenem, SBB aż do koncertów z "Dżemem", "Katem" i kariery solowej. Gmach wzniesiony przez Skrzeka to nie tylko kilkadziesiąt płyt, ścieżki dźwiękowe do filmów "Wojna Światów" Piotra Szulkina czy "Angleusa" Lecha Majewskiego: to często drobiazgi w rodzaju czołówki najpopularniejszego w latach siedemdziesiątych programu Telewizji Polskiej - Studia 2, które posiłkowało się utworem "Cięcie". Najważniejszym jednak dziełem muzyka jest wpływ, który wywarł na wszystko to, co w polskim rocku stało się na przestrzeni ostatnich dziesięcioleci. Skrzek burzył. Z supergrupy "Breakout" odszedł po kłótni z perkusistą Józefem Hajdaszem, kiedy ostatnią kroplę goryczy uzupełniły opinie adwersarza o meczu Górnika Zabrze z Legią Warszawa. Traktowanie jego zespołu jako dalekiego tła dla Czesława Niemena skwitował krótko - Jeżeli tak ma być, to wolę odejść - i odszedł. Na propozycję dołączenia do kultowej grupy "Cream" złożoną przez Jacka Bruce'a odpowiedział, że gra tylko z kolegami.

O dorobku Józefa Skrzeka można mówić godzinami: opowiadać o zestawieniach list przebojów w Europie Zachodniej lat siedemdziesiątych, gdzie SBB często pojawiało się tuż obok Pink Floyd i Genesis. Można mówić o wspólnych koncertach z Deep Purple, Mahavishnu Orchestra, Lokomotiv GT albo zacytować słowa Klausa Schulze, który po wysłuchaniu gry Skrzeka wykrzyknął: - Chłopie, to jest wspaniałe, będziesz bogaty! Można wspomnieć o skromności muzyka, nader często występującego charytatywnie - także w michałkowickiej Szkole Podstawowej nr 13, której patronuje jego imiennik, wujek skazany przez hitlerowskie władze na śmierć. Można polecić wysłuchanie opowieści, którą z multimedialnego stanowiska Józef Skrzek snuje w świętochłowickim Muzeum Postań Śląskich. Ale nigdy nie będzie to cała, dokończona i jedyna prawda o artyście, który Szuka, Buduje i Burzy. Jedno tylko w jego życiorysie jest stałe. Zbudowany w 1900 roku dom w Michałkowicach.

ANTRYJ.PL
redaktor naczelny - Zbigniew Markowski
adres redakcji: Nakło Śląskie, ul. Sienkiewicza 7